ปีที่ผ่านๆมานี่ มีหนังและมีการ์ตูนหลายเรื่อง ที่นำเสนอออกมาในรูปสามมิติ ล่าสุดที่ก็ Avarta (2009) ที่ ณ วันนี้ก็กว่า billion ดอลล่าร์แล้ว ที่แม้ว่าจะได้รับการโจมตีอย่างหนักถึงเนื้อหาที่ไม่ค่อยเข้ากับศักยภาพกับเทคโนโลยีในการนำเสนอของตัวหนัง เช่นที่ว่าเนื้อเรื่องนั้นใกล้เคียงกับ Pocahontas (1995) ผนวกกับ Dance  with Wolves (1990) แต่ไม่ว่าใครจะว่าอะไรก็แล้วแต่ ผมชอบแฮ่ะ ชอบมากด้วย ที่เอาเรื่องราวที่แม้จะเก่า แต่เกี่ยวกับมนุษย์ ความคิดผ่านมันสมอง จิตใต้สำนึกและธรรมชาติที่มีมิติ ที่แยลยล (”ต้นไม้เพื่อชีวิต และเพื่อนต้นไม้” - อาจารย์ทิพย์สุดา) และที่สำคัญไม่ว่าเทคโนโลยีจะไปไกลแค่ไหน แต่เมื่อใจมันเลว ไม่เคารพต่อสภาพแวดล้อม มันก็แค่นั้น ผมเลยรู้สึกชอบที่มีคนเอาเรื่องเก่าๆมาเล่าใหม่ ผมชอบที่ที่เค้าเอาจอคอมพิวเตอร์เป็นเหมือนแสงเลเซอร์ แต่สามารถหยิบออกมาได้ หรือไอ้หุ่นจำลองที่เป็น virtual ที่เห็นในภาพข้างล่าง

ถ้ายังไม่ได้ไปดูก็ไม่เป็นไรครับ แต่ถ้ามีโอกาสลองดูเป็นสามมิติดู ที่เกริ่นมาซะยาวไม่ใช่จะวิพากษ์วิจารณ์หนังหรอกนะครับ ไม่กล้าแข่งกับ Bioscope ของคุณธิดา ผลิตผลการพิมพ์เพื่อนรักของผมหรอกนะ แต่เอามาเกริ่น เพราะหลังๆมานี่มีหนังดีดี ที่ทำเป็น 3D หลายเรื่อง แล้วก็บังเอิญเมื่อวานอ่านข่าวของ NY Times เอามาลงเกี่ยวกับ TV สามมิติ ที่มีเข้ามาให้ถึงบ้านและเชยชมแล้ว ด้วยสนนราคาขั้นต้นประมาณ $2000 ไม่รู้ที่เมืองไทยจะเป็นราคาเท่าไหร่ แล้วใครจะกล้าทิ้งทีวีจอแบนที่เพิ่งจะเหยียบร่างเข้ามาในห้องนั่งเล่นพวกเราได้ไม่นาน ใช่มั้ยครับ

ที่น่าสนใจอีกอย่างที่นอกเหนือไปจาก animation ต่างๆแล้ว เพราะทางอเมริกันนี่เค้าเป็นพวกแฟนกีฬา ชอบดูการแข่งขันแบบจริงๆจังๆ อย่าง ESPN ก็เหมือนเราคนไทยที่ชอบดูฟุตบอลน่ะครับ แล้วตลาดทางนี้เค้าไปไกลมาก มีให้ดูแบบเข้มข้นไม่เคยหมดในแต่ละปี ตั้งแต่บาสเกบอล NBA เบสบอล ไปจนถึงอเมริกันฟุตบอล NFL แล้วหลังๆมานี่ภาพมันมี hi-def (resolution สูงมากๆ) ใครๆที่นี่เค้าก็ชอบดูกัน แถมเค้ายังมีการเห่อดูแต้มดูการวิเคราะห์วิจัย โอย ไปถึงนั่น ที่กล่าวมาเพราะเค้ามีตลาดอย่างใหญ่โตกว้างขวางลองรับ แล้วเทคโนโลยีเค้าถึงจริงๆ ดูจากการใช้กล้องถ่ายที่วางสองอันวางคู่กัน อย่างลองดูที่ diagram ข้างล่างที่เอามาลงให้ดูนะครับ การถ่ายภาพซ้ายภาพขวา แล้วเอา sequence ที่สลับไปมา มาเรียงกัน มันไปกันถึงนั่นแล้ว (ถ้าสนใจรายละเอียดลองไปดูที่เวบไซท์นี่ 3dathome.org) แล้วกล้องแบบนี้ก็มีขายให้ได้ใช้กันแล้ว อีกหน่อยเราคงจะคงตื่นเต้นยิ่งๆไปอีกที่มีภาพเหมือนเข้าใกล้เข้าไปทุกที มาให้เห็นในบ้าน

เราเคยได้ยินมาใช่มั้ยครับ ว่าภาพหนึ่งภาพเนี่ย มันมีค่ามากกว่าคำหลายร้อยหลายพันคำ ภาพเคลื่อนไหวอย่างทีวี ก็ช่วยให้มีความหมายเข้าไปอีกหลายหมื่นร้อยคำ ทีนี้ไอ้ภาพที่เป็น 3Dนี่คงยิ่งไปกันใหญ่ ผมว่าเพราะมันเหมือนกับจะใกล้ชิด สัมผัสได้เข้าไปอีกนิด สื่อเข้าไปถึงมิติอื่นๆในจิตใจด้วย ก็เหมือนกับที่ถ้าผมดู Avatar แบบปรกติ ก็อาจจะเออว่ะ มันก็ดีแหละ แต่ไอ้ความตื่นเต้นมันแอบหลุดออกมานอกจอ บ้างเป็นครั้งคราว ใกล้ผู้ชมมากขึ้น (นึกดูสิครับ ทำไมถึงมีผู้คนชอบละครเวที การแสดงกายกรรม หรืออะไรต่อหน้าต่อตา) เพราะไอ้มิติที่เข้ามาเกี่ยวกับเรามากขึ้นนั่นเอง น่าสนใจครับ มาลองดูกันว่าอีกนานสักแค่ไหนเมืองไทยเราจะได้ มีทีวีแบบที่ว่ามาให้ได้ใช้กัน

[Picture Credits: เครดิตภาพ จาก NYTimes และหนัง Avatar]